( 1 ) مرا ياراى آن نيست كه در اين نگارش كه قلم بر آن مىپيچد در اين هنگام بنمايش شخصيت امام مجتبى ( ع ) بپردازم و از بزرگى و بزرگوارى و مقام و الا و پايگاه ارجمند و مفاخر عالى و و الا و صفات درخشان او سخن گويم و شهباز تيزپر معرفت و هماى بلند پرواز دانش من از صعود به آسمان عظمت او ناتوان است . چنين طايرى از آن مقام بلند بر زمين مىافتد و پست مىشود . او را پايگاه بلند مرتبه‌اى است كه طاير خرد و انديشه را ياراى رسيدن به آن نيست و هر چند بال كشد و بالا رود جز دهشت و سرافكندگى چيزى نبيند و من ميخواهم بسوى بخشى از زندگانى او كه نشانه‌اى از معجزات حيات و بزرگواريهاى هستى او است توجه كنم . اين آيت درخشنده ، صلح حضرتش را با معاويه مرد سركشى كه از پدر و مادرى گمراه و تبهكار بوجود آمده تشكيل ميدهد . متأسفانه قامت اين قسمت را پوستينهاى اشتباه و پيچيدگى فرا گرفته و دريافت آن را گمانهاى زشت و سياهى بهم نورديده است ، تا آنجا كه بروز سستى و سرايت ترديد ، پايه‌هاى ايمان برخى كوته‌فكران را تكان داده است و حتى گروهى از ياران او و پدرش و شيعيان و دوستان خاص و خالص آن حضرت بر اين كوه وقار و بزرگى بخشم آمدند و بساحت قدس روحانيش اسائه ادب نموده بجاى آنكه عزيز كنندهء مؤمنانش بخوانند سخن به عكس گفتند . اين خطا و اشتباه حتى در برابر ديدگان مردمانى كه معتقد بامامت و عصمتش بودند بر چنين حقيقتى رنگ زشتى و لباس بدى فرو ميكشيد ولى پيدا است كه در اين زمينه احساساتى جاهلانه كه صدمه عقل و ضايعه انديشه است بر تعقل و ادراك چربيده و چنين اشتباهى را بوجود آورده است